เคยได้ยินนิทานเรื่องหนึ่ง
พูดถึงดวงดาวที่อยู่แสนไกล
ว่าเราจะได้พบใคร
สักคนที่ใจยังคิดถึง
นานแล้วที่ไม่ได้เจอ
เธอยังจำฉันได้หรือเปล่า
ยังคงเป็นคนเดิม
ยังงดงามอยู่เหมือนเดิม
เหมือนวันเก่านั้น
ยังเปิดฟังเสียงเพลง
เพลงเก่ายัง ร้องเอง
และบางครั้งใจฉัน ก็ยังแอบมีน้ำตา
เพราะฉันไม่รู้ว่าเธออยู่ไหน
ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นอย่างไร
สักวันนึงหากได้พบกันใหม่
เธอจะยิ้มให้ฉันอย่างเมื่อวาน
ก่อนที่ดาวเต็มฟ้า
จะร่ำลาจากกันแสนไกล
หรือที่ตรงนั้นมันมี อยู่จริงใช่ไหม
ให้เธอหันมามองกัน
ตรงนี้มันยังคอยเธอ
ข้อความที่เธอเคยส่ง
บางครั้งฉันไม่ได้ตอบไป
เธอยังรอใช่ไหม
ขอโทษที่ทำให้ต้อง รอ
สิ่งของที่เธอพร่ำบ่น
อีกครั้งที่ฉันทำหล่นหาย
แตกต่างกันตรงสุดท้าย
วันนี้ฉันไม่มีทางค้น เจอ
ยังเปิดฟังเสียงเพลง
เพลงเก่ายัง ร้องเอง
และทุกครั้งใจฉัน ก็ยังแอบมีน้ำตา
เพราะฉันไม่รู้ว่าเธออยู่ไหน
ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นอย่างไร
สักวันนึงหากได้พบกันใหม่
เธอจะยิ้มให้ฉันอย่างเมื่อวาน
ก่อนที่ดาวเต็มฟ้า
จะร่ำลาจากกันแสนไกล
หรือที่ตรงนั้นมันมี อยู่จริงใช่ไหม
ให้เธอหันมามองกัน
ตรงนี้มันยังคอยเธอ
ฉันไม่เคยจะเสียใจ ที่ได้บอกรักไป
แต่บางครั้งฉันก็ยังกลับเสียดาย
ที่มันอาจดูน้อยไป
หากในวันนั้นไม่มีเธอข้างกัน
ฉันคงยืนไม่ไหว
แม้ในวันนี้ไม่มีเธอข้างกาย
เธอคงอยากเห็นฉันอยู่ ให้ไหว
เพราะฉันไม่รู้ เธออยู่ไหน
ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นอย่างไร
สักวันนึงหากได้พบกันใหม่
เธอจะยิ้มให้ฉันอย่างเมื่อวาน
ก่อนที่ดาวเต็มฟ้า
จะร่ำลาจากกันแสนไกล
หรือที่ตรงนั้นมันมี อยู่จริงใช่ไหม
ให้เธอหันมามองกัน
ตรงนี้มันยังคอยเธอ
ไม่มีวันไหนที่ไม่คิดถึง
ฉันไม่เคยเลย